Το ξύλο χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες στα εσωτερικά πολυτελών αυτοκινήτων, κυρίως ως διακοσμητικό στοιχείο. Ένα νέο ερευνητικό πρόγραμμα στη Γερμανία επιχειρεί τώρα να του δώσει έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο, μετατρέποντάς το σε ενεργό μέρος του συστήματος χειρισμού του αυτοκινήτου.
Το πρόγραμμα ονομάζεται WoodTouch και εξελίσσεται από τη Hochschule Hof μαζί με συνεργαζόμενους φορείς. Στόχος είναι η δημιουργία ξύλινων επιφανειών μέσα στις οποίες ενσωματώνονται αισθητήρες αφής, φωτιζόμενα χειριστήρια και ηλεκτρονικές λειτουργίες, χωρίς να χάνεται η φυσική εμφάνιση και η υφή του υλικού.
Η βασική ιδέα είναι ότι στοιχεία του εσωτερικού, όπως οι επενδύσεις των θυρών ή τμήματα του ταμπλό και της κεντρικής κονσόλας, θα μπορούν στο μέλλον να λειτουργούν ταυτόχρονα ως χειριστήρια. Έτσι, ένα κομμάτι ξύλου που με την πρώτη ματιά μοιάζει απολύτως συμβατικό θα μπορεί με ένα άγγιγμα να ενεργοποιεί συγκεκριμένες λειτουργίες του αυτοκινήτου.
Η τεχνολογία βασίζεται σε χωρητικούς αισθητήρες αφής, αντίστοιχους ως προς την αρχή λειτουργίας με αυτούς που χρησιμοποιούνται στα smartphones και στις σύγχρονες οθόνες αφής. Στην περίπτωση του WoodTouch, όμως, οι αισθητήρες δεν αποτελούν ξεχωριστά εξαρτήματα που τοποθετούνται κάτω από την επιφάνεια.
Τα ηλεκτρικά κυκλώματα δημιουργούνται μέσω εκτύπωσης με αγώγιμα μελάνια απευθείας πάνω στο αντίστοιχο υπόστρωμα. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να διαμορφωθούν λεπτές και σχετικά εύκαμπτες επιφάνειες, οι οποίες ενσωματώνονται πίσω από πολύ λεπτούς καπλαμάδες φυσικού ξύλου.\
Ο συγκεκριμένος συνδυασμός επιτρέπει στα χειριστήρια να παραμένουν πρακτικά αόρατα όταν δεν χρησιμοποιούνται. Όταν όμως ενεργοποιείται κάποια λειτουργία, τα σχετικά σύμβολα μπορούν να φωτίζονται μέσα από τον ημιδιάφανο καπλαμά, ώστε ο οδηγός ή ο επιβάτης να γνωρίζει πού πρέπει να αγγίξει την επιφάνεια.
Η λογική αυτή μπορεί να περιορίσει τον αριθμό των εμφανών διακοπτών και παράλληλα να μειώσει την ανάγκη για μεγάλες γυάλινες οθόνες σε κάθε σημείο της καμπίνας. Σχεδιαστικά, δίνει τη δυνατότητα για πιο καθαρές επιφάνειες, χωρίς τα ηλεκτρονικά στοιχεία να κυριαρχούν οπτικά στο εσωτερικό.
Παράλληλα, το WoodTouch δεν περιορίζεται στην ενσωμάτωση ηλεκτρονικών στο φυσικό ξύλο. Στο πρόγραμμα εξετάζεται και η χρήση βιοπολυμερών, δηλαδή πλαστικών υλικών που προέρχονται από ανανεώσιμες πρώτες ύλες. Στόχος είναι να περιοριστεί η εξάρτηση από συμβατικά πετροχημικά πλαστικά και να μειωθεί το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των εξαρτημάτων του εσωτερικού.
Ένα από τα πρώτα πρωτότυπα που εξελίσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος είναι μια εσωτερική επένδυση πόρτας. Στην ξύλινη επιφάνειά της ενσωματώνονται φωτιζόμενες ενδείξεις και χειριστήρια αφής, τα οποία εμφανίζονται μόνο όταν χρειάζονται. Η συγκεκριμένη εφαρμογή λειτουργεί ως βάση για την αξιολόγηση τόσο της τεχνολογίας των αισθητήρων όσο και της δυνατότητας παραγωγής αντίστοιχων εξαρτημάτων.
Οι ερευνητές εξετάζουν παράλληλα πιο σύνθετες λειτουργίες. Μεταξύ αυτών βρίσκεται η απτική ανάδραση, ώστε ο χρήστης να μην αντιλαμβάνεται μόνο οπτικά ότι ενεργοποίησε μια εντολή, αλλά να λαμβάνει και φυσική επιβεβαίωση μέσω της επιφάνειας.
Στο πρόγραμμα μελετώνται επίσης υλικά που μπορούν να αλλάζουν τοπικά το σχήμα ή ακόμη και τη θερμοκρασία τους. Σε μια μελλοντική εφαρμογή, ένα χειριστήριο θα μπορούσε έτσι να γίνεται αισθητό στην αφή μόνο όταν είναι ενεργό ή μια συγκεκριμένη περιοχή της επιφάνειας να διαφοροποιείται θερμικά ανάλογα με τη λειτουργία που επιλέγεται.
Η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε ερευνητικό στάδιο και δεν υπάρχει προς το παρόν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για εφαρμογή της σε μοντέλο παραγωγής. Δείχνει όμως μια διαφορετική κατεύθυνση για τα μελλοντικά εσωτερικά των αυτοκινήτων, όπου οι ψηφιακές λειτουργίες δεν θα χρειάζεται απαραίτητα να συνδέονται με μεγαλύτερες οθόνες και περισσότερα εμφανή ηλεκτρονικά στοιχεία.
Το WoodTouch επιχειρεί ουσιαστικά να συνδυάσει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις: τη φυσική αίσθηση ενός παραδοσιακού υλικού όπως το ξύλο και τις δυνατότητες των σύγχρονων συστημάτων αφής. Αν η τεχνολογία περάσει τελικά στην παραγωγή, οι επιφάνειες του εσωτερικού θα μπορούν να αποκτήσουν λειτουργίες που σήμερα απαιτούν ξεχωριστούς διακόπτες ή οθόνες, παραμένοντας οπτικά σχεδόν αμετάβλητες.
