Μπορεί το Countryman να κέρδισε το πρόσφατο ράλι Ντακάρ, αλλά η εμπλοκή του Mini με τους αγώνες πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω. Πιο συγκεκριμένα 50, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το αρχέτυπο Mini παρουσιάστηκε το 1959 με κινητήρα μόλις 850 κυβικών και 34 ίππων, ενώ ο John Cooper από την αρχή κατάλαβε πως τα γονίδιά του –εξαιρετική οδική συμπεριφορά, μικρές διαστάσεις, χαμηλό κέντρο βάρους και λίγα κιλά- ήταν ιδανικά για αγώνες.
Έτσι το 1963 παρουσιάστηκε το αναβαθμισμένο Cooper S με κινητήρα BMC A-Series 1.071 κυβικών, με περισσότερα από 70 άλογα και τελική πάνω από 120, ενώ το 1964 ήρθε και η πρώτη μεγάλη διάκριση, με οδηγό το μεγάλο Paddy Hopkirk και συνοδηγό τον Henry Liddon, που έκαναν τη μεγάλη έκπληξη νικώντας στο πιο γνωστό ράλι του κόσμου, αυτό του Μόντε Κάρλο. Ένα βρετανικό αυτοκινητάκι είχε βάλει κάτω πολύ μεγαλύτερα του, κάτι σαν τον Δαβίδ και τον Γολιάθ αν αναλογισθείτε πως υπήρχε μέχρι και το Ford Falcon V8 του Bo Ljungfeldt…
Στους αγώνες του 1965 και του 1967 την ίδια δόξα γεύτηκαν οι Timo Makinen και Rauno Aaltonen αντίστοιχα, αλλά για το Ηνωμένο Βασίλειο η πρώτη νίκη ήταν εθνική εορτή. Ο 80χρονος πλέον Hopkirk θυμάται πως είχε λάβει συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από τη βρετανική κυβέρνηση μέχρι και τους Beatles, ενώ αποδίδει το μυστικό της ιστορικής του νίκης στη γεωμετρία του αυτοκινήτου καθώς και στην FF συνταγή (front-engine, front-wheel) με τον κινητήρα και την κίνηση μπροστά.
Τo Μini πάντως θα μπορούσε να είχε κερδίσει και το 1966. Για την ακρίβεια οι Hopkirk, Mäkinen και Aaltonen είχαν βρεθεί στις 3 πρώτες θέσεις εκείνη τη χρονιά στο Μόντε Κάρλο αλλά οι αγωνοδίκες βρήκαν παράνομη τη χρήση λαμπτήρων ιωδίου στους πρόσθετους προβολείς για τη νυχτερινή ετάπ. Έτσι τον αγώνα κέρδισε ο περήφανος Pauli Toivonen ο οποίος αποδέχτηκε τη νίκη με βαριά καρδιά αλλά αποφάσισε να μην αγωνιστεί ξανά για την Citroen…
Γιάννης Σκουφής
