Η ιταλική Aznom Automotive παρουσιάζει το L’Epoque, ένα πρωτότυπο που ξεπερνά συνειδητά κάθε συμβατική αντίληψη γύρω από τη σύγχρονη λιμουζίνα. Με μήκος που αγγίζει τα… 8,0 μέτρα, το L’Epoque δεν επιχειρεί να ανταγωνιστεί γνωστές προτάσεις πολυτελείας, αλλά να δημιουργήσει μια εντελώς νέα κατηγορία, όπου το αυτοκίνητο λειτουργεί περισσότερο ως χώρος διαβίωσης και λιγότερο ως μέσο μετακίνησης.
Η σχεδίασή του είναι εμπνευσμένη από τις μεγάλες λιμουζίνες του Μεσοπολέμου που οδηγούνταν αποκλειστικά από σωφέρ. Έτσι διαθέτει μια κάθετη μάσκα, ένα μεγάλο καπό και αναλογίες που παραπέμπουν σε μια εποχή όπου το αυτοκίνητο ήταν σύμβολο κοινωνικής θέσης και όχι απλώς τεχνολογικό προϊόν.
Το αποτέλεσμα είναι μια σιλουέτα που θυμίζει περισσότερο έργο βιομηχανικού design παρά αυτοκίνητο παραγωγής, με σαφή πρόθεση να προκαλεί και να εντυπωσιάζει.
Ακόμη πιο ριζοσπαστική είναι η προσέγγιση στο εσωτερικό. Η καμπίνα έχει σχεδιαστεί ως ένα πραγματικό σαλόνι εν κινήσει, με έναν μεγάλο καναπέ στο πίσω μέρος και πρόσθετες αναδιπλούμενες θέσεις, δημιουργώντας ένα χώρο που θυμίζει ιδιωτικό lounge.
Τα υλικά επιλέγονται με λογική υψηλής επιπλοποιίας και όχι αυτοκινητοβιομηχανίας, με δέρμα, ξύλο και υφάσματα που παραπέμπουν σε interior design της ιταλικής σχολής. Η τεχνολογία είναι παρούσα αλλά διακριτική, με ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης να διαχειρίζεται φωτισμό, κλιματισμό και ατμόσφαιρα, χωρίς ο επιβάτης να πρέπει να χειριστεί με πληθώρα οθονών.
Παρά τη ρετρό αισθητική του το L’Epoque βασίζεται σε σύγχρονη τεχνολογία πρόωσης. Η Aznom έχει επιλέξει μια διάταξη με τέσσερις ηλεκτροκινητήρες, έναν σε κάθε τροχό, με συνολική απόδοση που ξεπερνά τους 1.000 ίππους.
Η ενέργεια προέρχεται από μπαταρία 100 kWh, ενώ για την ενίσχυση της αυτονομίας προβλέπεται και ένας V6 που λειτουργεί αποκλειστικά ως range extender. Το πλαίσιο τύπου σκάλας και η ενεργή ανάρτηση έχουν σχεδιαστεί ώστε να εξασφαλίζουν άνεση και σταθερότητα σε ένα όχημα με τόσο μεγάλες διαστάσεις και βάρος.
Το Aznom L’Epoque είναι σαφές πως δεν προορίζεται για μαζική παραγωγή. Πρόκειται στην ουσία για μια μελέτη για την απόλυτα εξατομικευμένη πολυτέλεια, σε μια εποχή όπου η αυτοκίνηση οδεύει προς τον εξηλεκτρισμό και την τυποποίηση.
Περισσότερο από αυτοκίνητο, λειτουργεί ως δήλωση πρόθεσης: ότι ακόμη και σήμερα υπάρχει χώρος για υπερβολή, θεατρικότητα και σχεδιαστική τόλμη, έστω και αν αυτή απευθύνεται σε ελάχιστους.
