Της δεκαετίας που η αυτοκίνηση είχε αρχίσει να διαδίδεται δειλά δειλά και στην Ευρώπη, στη (ναζιστική) Γερμανία είχε ξεκινήσει η κατασκευή των αυτοκινητοδρόμων και κατά συνέπεια αυξανόταν και η ταχύτητα με την οποία κινούνταν τα αυτοκίνητα. Περιορισμούς σε αυτήν την αύξηση έθεταν καταρχήν οι κινητήρες και στη συνέχεια η αεροδυναμική των τότε μοντέλων. Για παράδειγμα η πανάκριβη 540K, που ήταν η σπορ Mercedes εκείνης της εποχής, στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούσε να διατηρήσει μια ταχύτητα 140, 150 χλμ./ ώρα.

Για να προκύψει μια μεγαλύτερη τελική το τμήμα ειδικών κατασκευών της εταιρείας, που ναι, υπήρχε από τότε, εξέλιξε ένα ιδιαίτερα αεροδυναμικό αμάξωμα που κατασκευάστηκε μια και μόνη φορά. Το αμάξωμα αυτό είχε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως τα καμπύλα στα άκρα τους παρμπίζ ή το χαμηλό ύψος της οροφής, με αποτέλεσμα ο συντελεστής οπισθέλκουσάς του (μετρήθηκε με ακρίβεια στις μέρες μας) να είναι μόλις 0,36 τη στιγμή που αυτός της νορμάλ 540Κ ήταν 0,57.

Λογικά λοιπόν η ταχύτητα που μπορούσε να διατηρήσει η 540Κ Streamliner όπως ονομάστηκε, αυξήθηκε στα 160 με 170, ενώ στην έκδοση Supercharged ανέβαινε κι άλλο, στα 185.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς λαμβάνοντας υπόψη το ότι η Streamliner ήταν μια και μοναδική, το κόστος κατασκευής και βέβαια αγοράς της και τις εξαιρετικές επιδόσεις, να κατέληγε στα χέρια κάποιου φανατικούς της αυτοκίνησης και/ ή της μάρκας που είχε τον τρόπο του, η τύχη της ήταν τελείας διαφορετική: παραδόθηκε στη Dunlop και εντάχθηκε στο στόλο αυτοκινήτων της προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στις δοκιμές ελαστικών με πολύ μεγάλες ταχύτητες. Για την εποχή και φανταζόμαστε τους οδηγούς της όταν πήγαιναν μαζί της εξωπραγματικά γρήγορα για τα τότε δεδομένα και περίμεναν να ακούσουν το μπαμ από κάποιο από τα λάστιχα…

Αυτό το μπαμ ευτυχώς δεν ήρθε ποτέ, ήρθε όμως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η 540K Streamliner μετασκευάστηκε ώστε να καίει γκάζι αλλά σε γενικές γραμμές έμεινε αλώβητη. Μετά τη λήξη του πολέμου έπεσε στα χέρια ενός αμερικανού στρατιωτικού που την κυκλοφορούσε και μάλιστα την είχε βάψει με παραλλαγή. Στην πορεία επιστράφηκε στην Dunlop και μετά από κάποια χρόνια κατέληξε πίσω στη Mercedes. Χωρίς όμως το εντυπωσιακό αμάξωμά της, που κανείς δεν ξέρει γιατί αφαιρέθηκε και που κατέληξε.

Αυτό το αμάξωμα λοιπόν κατασκεύασε το τμήμα των κλασικών μοντέλων της μάρκας, προκειμένου η πιο εντυπωσιακή Mercedes του μεσοπολέμου να πάρει πάλι την ολοκληρωμένη της μορφή.

Γιάννης Σκουφής 

Το άρθρο Η ΠΙΟ ΣΠΕΣΙΑΛ MERCEDES ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕ ΛΑΣΤΙΧΑ ΓΙΑ ΤΗΝ DUNLOP εμφανίστηκε πρώτα στο carzine.gr.