Η αρχή έγινε με καλές προθέσεις. Ο τρικύλινδρος 1.2 PureTech της PSA (νυν Stellantis) σχεδιάστηκε για απόδοση, οικονομία και αντοχή. Ο ιμάντας χρονισμού τοποθετήθηκε μέσα στον κινητήρα, σε λουτρό λαδιού, θεωρητικά για μειωμένες φθορές.

Αντί όμως για αντοχή 240.000 χλμ., η πραγματικότητα ήταν διαφορετική: διάβρωση, αποσύνθεση, φραγμένα φίλτρα λαδιού και τελικά… ζημιές χιλιάδων ευρώ.

Η τεχνολογία δεν ήταν αποκλειστικά της Stellantis. Η Ford είχε κάνει την αρχή από το 2012 με τους EcoBoost, ενώ και η Volkswagen την υιοθέτησε σε περιορισμένο ρόλο (σε αντλίες λαδιού).

Ωστόσο, μόνο η Stellantis επένδυσε μαζικά, κάνοντας τον υγρό ιμάντα βασικό μέσο χρονισμού σε πληθώρα μοντέλων: από Peugeot και Citroën, μέχρι Fiat, Opel, Jeep και ακόμη και Toyota (σε Aygo και Proace City).

Το αποτέλεσμα; Μαζικές βλάβες, παραιτήσεις στελεχών, αλλαγές κινητήρων, και τελικά… αλλαγή στρατηγικής. Από το 2022, όλοι οι νέοι 1.2 PureTech (με κωδικούς EB2LTED/H2) φέρουν πλέον αλυσίδα χρονισμού – το κλασικό, δοκιμασμένο και ακριβότερο αλλά αξιόπιστο σύστημα.

Η συντήρηση, που υπολογιζόταν στα 800 ευρώ ανά 6ετία, πλέον απαιτεί επέμβαση κάθε 3 χρόνια ή 60.000 χλμ., εκτοξεύοντας το κόστος. Η Stellantis ξεκίνησε πρόγραμμα αποζημίωσης για μοντέλα από το 2013 και μετά, αλλά το πλήγμα στο κύρος της δύσκολα επουλώνεται.

Ήταν μια καινοτομία που υποσχόταν επανάσταση – και κατέληξε σε παγίδα. Οι άλλοι γύρισαν εγκαίρως πίσω. Η Stellantis επέμεινε και το πλήρωσε. Κυριολεκτικά.

Το άρθρο Πώς οι υγροί ιμάντες έγιναν ο εφιάλτης της Stellantis εμφανίστηκε πρώτα στο carzine.gr.