Γιατί να δώσει κάποιος εκατομμύρια για ένα ηλεκτρικό hypercar, όταν ένα Hyundai Ioniq 5 N επιταχύνει 0-100 σε μόλις 3,4 δευτερόλεπτα;

Η ηλεκτροκίνηση κατάφερε κάτι που κανένας μηχανικός βενζίνης δεν τολμούσε να ονειρευτεί: δημοκρατία στην επιτάχυνση.

Η δύναμη που άλλοτε ήταν προνόμιο των λίγων, τώρα βρίσκεται διαθέσιμη για όλους. Και σε αυτό το νέο τοπίο, οι αριθμοί του 0-100 παύουν να εντυπωσιάζουν.

Για τα θερμικά supercars, η απόδοση απαιτούσε επιπλέον κυλίνδρους, τουρμπίνες και δεξιοτεχνία.

 Ήταν ένα τεχνικό και συναισθηματικό επίτευγμα. Στα EV, όμως, η ισχύς είναι σχεδόν «plug-and-play». Το αποτέλεσμα; Η μοναδικότητα και η σπανιότητα, που καθιστούσαν ελκυστικά τα supercars, απειλούνται.

Κορυφαίοι της βιομηχανίας, όπως ο Tony Roma (Corvette) και ο Mate Rimac (Nevera), αναγνωρίζουν πως το παιχνίδι αλλάζει.

Η επιτάχυνση δεν είναι πλέον το απόλυτο κριτήριο. Οι πελάτες ζητούν κάτι “εμπειρικά μοναδικό”. Και η ηλεκτροκίνηση δεν προσφέρει το βουητό της εξάτμισης, τη μυρωδιά της βενζίνης ή την απρόβλεπτη συμπεριφορά ενός V12, όλα όσα δηλαδή κάνουν μια Ferrari… πραγματική Ferrari.

Η Rimac δυσκολεύεται να πουλήσει το Nevera, η Koenigsegg και η Pagani παραδέχονται πως οι πελάτες τους δεν θέλουν μπαταρίες και σιωπή. Γιατί η ψυχή ενός supercar δεν είναι μόνο οι αριθμοί, είναι το συναίσθημα, η ένταση, η φλόγα.

Αν, λοιπόν, όλα τα αυτοκίνητα γίνουν γρήγορα, τότε το μέλλον των supercars, έτσι όπως τα γνωρίζουμε, κινδυνεύει να χαθεί μέσα σε έναν κόσμο ψηφιακής ομοιομορφίας.

Το άρθρο Μόνο βενζίνη, κανείς δεν θέλει τα ηλεκτρικά supercars εμφανίστηκε πρώτα στο carzine.gr.