Νέα επιστημονική μελέτη επαναφέρει στο προσκήνιο μια ιδέα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αδιανόητη: τη χρήση νερού ως εργαλείου μείωσης των εκπομπών σε πετρελαιοκινητήρες. Παρότι το νερό αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς κινδύνους για το ντίζελ, προκαλώντας βλάβες που συχνά οδηγούν σε δαπανηρές επισκευές, ερευνητές υποστηρίζουν ότι η ελεγχόμενη προσθήκη του μπορεί να προσφέρει σημαντικά οφέλη.
Σύμφωνα με τη δημοσίευση στο «Springer Nature», η δημιουργία ενός γαλακτώματος νερού–ντίζελ μπορεί να μειώσει τις εκπομπές οξειδίων του αζώτου έως και 60%. Η τεχνολογία βασίζεται στην ταχεία εξάτμιση του νερού μέσα στον θάλαμο καύσης, η οποία προκαλεί μικρο-εκρήξεις. Αυτές βελτιστοποιούν τη διασπορά του καυσίμου, οδηγούν σε πιο ομοιογενή καύση και περιορίζουν τη θερμοκρασία, άρα και τη δημιουργία NOx.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η εφαρμογή της τεχνολογίας δεν απαιτεί μεγάλες μετατροπές. Ένα μικρό δοχείο νερού και απλές σωληνώσεις θα μπορούσαν να ενσωματωθούν σε υπάρχοντες κινητήρες, μειώνοντας το κόστος υλοποίησης. Ωστόσο, η σταθερότητα της μείξης παραμένει το βασικό εμπόδιο. Το νερό και το καύσιμο τείνουν να διαχωρίζονται, καθιστώντας αναγκαία την ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού σταθεροποιητή. Μέχρι σήμερα, οι δοκιμές εξασφαλίζουν σταθερότητα περίπου δύο μηνών, χρόνος ανεπαρκής για καθημερινή χρήση.
Πέρα από τον περιορισμό των NOx, η τεχνολογία δείχνει να μειώνει και τα αιωρούμενα σωματίδια, αν και η ενεργειακή απόδοση της μείξης είναι χαμηλότερη από του καθαρού ντίζελ. Το ενδιαφέρον αυξάνεται σε μια περίοδο όπου η ΕΕ εξετάζει παράταση στη χρήση θερμικών κινητήρων, υπό την προϋπόθεση μείωσης ρύπων. Κατασκευαστές όπως η BMW δηλώνουν πως ο ντίζελ μπορεί να παραμείνει στο προσκήνιο, εφόσον υποστηριχθεί από τέτοιου είδους τεχνολογίες.
