Η Ευρώπη βαδίζει ολοταχώς προς ένα αδιέξοδο που μοιάζει περισσότερο με ιδεολογική εμμονή παρά με ρεαλιστική πολιτική επιλογή. Από το 2035, η πώληση νέων αυτοκινήτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης θα αποτελεί παρελθόν, στο όνομα της «πράσινης μετάβασης».
Όμως πίσω από τα συνθήματα περί «καθαρής ενέργειας» και «ουδετερότητας άνθρακα», ξεπροβάλλει ένα σχέδιο που απειλεί να υπονομεύσει την ίδια τη ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Η αυτοκινητοβιομηχανία, που τρέφει πάνω από 13 εκατομμύρια εργαζόμενους, κινδυνεύει να δει εργοστάσια να σιγούν και ολόκληρες εφοδιαστικές αλυσίδες να διαλύονται.
Το κόστος παραγωγής ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου είναι έως και 40% υψηλότερο από ενός βενζινοκίνητου, και οι εταιρείες —από τη Volkswagen μέχρι τη Renault— προειδοποιούν ότι η βεβιασμένη μετάβαση απλώς θα μεταφέρει την παραγωγή εκτός Ευρώπης, κυρίως προς την Κίνα.
Η αγορά, άλλωστε, δεν είναι έτοιμη. Η άνιση ανάπτυξη των υποδομών φόρτισης δημιουργεί δύο Ευρώπες: μία του πλούσιου βορρά, όπου το ρεύμα είναι φθηνό και τα ηλεκτρικά οχήματα ανθούν, και μία του νότου, όπου η ενεργειακή φτώχεια καθιστά τα EV προνόμιο των λίγων. Σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Πολωνία, τα ηλεκτρικά αποτελούν μόλις το 5% των πωλήσεων.
Η «πράσινη» πολιτική απειλεί να γίνει ταξική. Αν εκατομμύρια Ευρωπαίοι μείνουν χωρίς οικονομικά προσιτό μέσο μετακίνησης, το όραμα της βιωσιμότητας θα μετατραπεί σε κοινωνική αναταραχή. Η Γερμανία και η Ιταλία ήδη πιέζουν για παράταση και τεχνολογική ουδετερότητα, προτείνοντας λύσεις όπως τα e-fuels και τα βιοκαύσιμα.
Αν η Ευρώπη δεν επανεξετάσει το σχέδιό της, κινδυνεύει όχι μόνο να χάσει τη βιομηχανική της υπεροχή αλλά και να παραδώσει την καινοτομία στους ανταγωνιστές της.
Η «πράσινη μετάβαση» μπορεί να εξελιχθεί στη μεγαλύτερη πολιτικοοικονομική αυτοχειρία της σύγχρονης εποχής, ένα πείραμα που ίσως αφήσει πίσω του μια ήπειρο αποβιομηχανοποιημένη και κοινωνικά αποξενωμένη.
